افسوس، اگر امروز بمیرید!؟

افسوس، اگر امروز بمیرید!؟

چرا اکثر افرادی که توانایی و استعداد بالا دارند، به اندازه تلاش و کوشش و حتی شایستگی خود نتیجه نمی گیرند؟

اگر امروز بمیرید:

چه ایده هایی؟

چه رویاهایی؟

چه توانایی هایی؟

چه استعدادهایی؟

و چه موهبت هایی با شما می میرند!؟

هواپیما با ۶۵ مسافر و هزاران ایده و آرزو شروع به پرواز می کند، ولی هیچ وقت به مقصد نمی رسد. من آرزوی عمر طولانی برای همه شما دوستان دارم. ولی هیچ تضمینی برای زنده ماندن حتی برای یک روز دیگر وجود ندارد!؟

بهترین پیشنهادی که می توانم به شما بکنم، اول از همه به یاد داشته باشید:

 ما از کارهایی که تو زندگی کرده ایم، پشیمان نیستیم. بلکه از کارهایی که انجام نداده ایم پشیمانیم.  

برای من مهم نیست که شما کی هستی، نژاد، سن، مرد یا زن، سفید یا سیاه بودن شما اصلا مهم نیست. چیزی که می دانم این است که شما یک رویا و آرزوی مهم درون خودتان دارید، و آن آرزو را از دنیا مخفی کرده اید. برای انجام آن بهانه می آورید و آن را به تاخیر می اندازید.

از دیگران می شنوید که به شما می گویند: فکر کردی کی هستی،  واقع بین باش، خیال پرداز نباش، … اما در اعماق وجودتان می دانید که به اندازه ظرفیت تان زندگی نمی کنید.

آیا می دانید ثروتمند ترین نقطه دنیا کجاست؟

چین، دبی، آمریکا، … هیچکدام از این کشورها نیست! ثروتمندترین نقطه دنیا قبرستان است. چرا که در قبرستان:

 اختراعاتی را پیدا می کنید که هیچ وقت اختراع نشدن  

کسب و کارهایی که هیچ وقت راه اندازی نشدن

شعرهایی که خوانده نشدن

کتابهایی که هرگز نوشته نشدن

ایده هایی که به کار گرفته نشدن

انسانهایی که مردم هیچوقت متوجه ارزش آنها نشدن

چرا که آنها ترسیده بودند که ریسک کنند.

انسان های زیادی پر می میرند: پر از رویا، پر از استعداد، پر از ایده، پر از مهارت، پر از هوش و پر از توانمندی هایی که دنبالش نرفته اند و هرگز از آنها استفاده نکرده اند، و هیچوقت به دستشان نیاوردند.

ولی یک نکته مهم و یک چیز دیگری را می دانید؟ شما هنوز تو قبرستان نیستید، البته هنوز!

به ما یک فرصت زندگی داده شده است، فرصتی برای خوب بودن، فرصتی برای تلاش،  لحظه ای که رفت دیگر بر نمی گردد.

پس الان خیلی مهمه، باید اینجا باشیم، باید در حال مطالعه این نوشته باشیم، یعنی همین لحظه،و بیشترین استفاده را از این لحظه ببریم، چون که امکان پذیر است. از خواندن این نوشته لذت ببرید و از آن برای به تحقق پیوستن رویا و آرزوی هایتان  انرژی بگیرید.   

اگر فردا برای زنده بودن ما تضمینی وجود نداشته باشد، برای امروز چه کار می کنید. بقیه چیزها دیگر مهم نیست. بقیه روزها را فراموش کنید، امروز را چه کار باید کنیم؟

ما یک فرصت برای زندگی به دست می آوریم، یک شانس تا هر کاری را که می خواهیم، انجام بدهیم. تا خودمان را بسازیم و هر میراث و اثری که می خواهیم از خود به جا بگذاریم.

هر روز و هر لحظه یک شروع دو باره است. همیشه از خودت بپرس: اگر یک روز بیشتر فرصت داشتی،  چه کار متفاوتی انجام می دادی؟

من به عنوان میزبان شما عزیزان و مدرس و مشاور سیستم سازی کسب و کار، یکی از کارهای  متفاوتی که می توانم انجام بدهم، آن است که هر چه را یادگرفته ام، یاد بدهم.       

روزی افسوس نخورم که اطلاعات، دانش و تجربیاتی که شاید میلیون ها یا میلیاردها تومان ارزش دارند را با خودم در قبرستان دفن کرده باشم.   

یکی از مهمترین دلایل فروپاشی ملت ها، سلطنت ها و امپراطوری ها:دین و اعتقاد، رنگ و نژاد، پول و ثروت، پست و مقام نیست، بلکه بی نظمی است. بی نظمی که به دنبالش بی عدالتی را به ارمغان می آورد .

سیستم سازی یعنی نظم و نظام، سیستم سازی یعنی:

میزان حقوق و مزایای کارکنان، بر اساس تحصیلات، تجربیات، مهارت و توانمندی های شان تعیین گردد، نه اعمال سلیقه های شخصی مدیریت 

مسیر رشد و توسعه برای همه کارکنان بر اساس ضوابط مهیا باشد، نه روابط 

افراد به تناسب مهارت و تخصص، کار و تلاش و خدماتی که انجام می دهند، مزد و حقوق دریافت کنند، نه بر اساس جایگاه سازمانی شان 

هر کس حداقل یک شغل داشته باشد، نه اینکه یکی چهار، پنج و شش شغل دارد (مدیر عامل یک شرکت، عضو هیات مدیریه یک شرکت دیگر، رئیس هیات مدیریه یک شرکت دیگر، …) و دیگری بیکار  

     

نمونه ای از بی نظمی و بی عدالتی، و به دنبالش نارضایتی های پنهان و پایین آمدن بهره وری در شرکت ها:   

از یک طرف همایش ها، سمینارها و گردهمایی های سالانه با هزینه های صدها میلیونی برای سطوح مختلف مدیریت برگزار می گردد. و برای اینکه مدیران و کارکنان سطوح بالا لطف کنند و زحمت بکشند و برای نیم روزی به محل برگزاری سمینار تشریف بیاورند و بر روی صندلی های چرمی بنشینند، انواع و اقسام پذیرایی ( میوه و شیرینی، ناهار) و هدایای مختلف گران قیمت (کیف چرمی ، هارد دیسک، …) تدارک دیده می شود.

نتیجه سمینارها چیست؟ بیان حرف های تقریبا کلی و تکراری و قدرشناسی از تعدادی از مدیرانی که …….

از طرف دیگر در همان زمان در آن شرکت، نه تنها اضافه کاری کارکنان سطوح پایین که به طور اجباری می بایست در روزهای تعطیل برای اجرای پروژه یا تولید محصول در محل کار حضور داشته باشند، تایید نمی گردد، کارکنان شرکت های پیمانکار که در شرایط سخت و با پذیرفتن انواع و اقسام ریسک ها و خطرات ایمنی و بهداشتی در حال انجام کار هستند تا سه  و چهار ماه و حتی تا شش ماه حقوق ماهیانه خود را دریافت نکرده اند.

 

نوشته های مرتبط: 

 کارشناس سیستم سازی کسب و کار شوید.